περιπλανήσεις...

το μέτρο...

2010-04-18T00:54:00.004+03:00

Α, ναι, το μέτρο… Το θεωρούσε ίσως το μεγαλύτερο προσόν του ανθρώπου. Στο χαμηλό σκαμπό του τυπογραφείου μετρούσε στιγμές. Κρατώντας ένα μικρό «α» στα μουτζουρωμένα χέρια έψαχνε να βρει ένα στιγμόμετρο για τις δικές της στιγμές. Της άρεσε το παιχνίδι με τις λέξεις. Μετρούσε τα κενά, τις πάυσεις, καμιά φορά της ξέφευγε κανένα κόμμα. Μικρό το κακό. Θα φανεί στο μελάνι. Χάζευε με το σχέδιο του κάθε γράμματος ενώ παρακολουθούσε με την άκρη του ματιού της τις κινήσεις του. Κι εκείνος την κρυφοκοίταζε και την παρατηρούσε από μακρυά.

Και έπειτα η θύελλα. Έψαχναν το μέτρο, οι παύσεις μεγάλες, οι γραμματοσειρές αταίριαστες, αλλά να που το κείμενο διαβαζόταν. Κι όταν τα χέρια του έμπλεκαν στα δάχτυλά της θαύματα γίνονταν. Έβαζαν τις λέξεις στη σωστή σειρά, εκείνη έγραφε, εκείνος τύπωνε. Σχεδίαζε τα χέρια του. Συνεχώς γελούσαν εκείνες τις μέρες.

Τώρα δε μιλούν πια. Σηκώθηκαν οι λέξεις κι έγιναν θηρία. Έγιναν τα «α» κεφαλαία και φωνάζουν σε ένα κείμενο που κανείς δεν καταφέρνει να διαβάσει. Και πριν από αυτό ψιθύρισαν τις πιο όμορφες, μικρές μα άπειρες λέξεις του κόσμου. Μέσα σε λίγες μέρες τις μουτζούρωσαν… τις προσέβαλαν με τον πιο άσχημο τρόπο. Έχασαν το μέτρο. Και κάτι από την ψυχή τους.

Δεν ξαναέγραψε από τότε. Με ένα στιγμόμετρο στο χέρι τοποθετεί μία μία τις στιγμές δίπλα δίπλα. Δεν είναι εκεί. Αλλά υπάρχει σε αυτές. Και τις κρατάει χωρίς να ξέρει πια αν πράγματι υπήρξαν ή ήταν μια από τις απάτες του μυαλού της. Πότε τόσο όμορφες λέξεις δεν τραυμάτισαν τόσο πολύ. Η θύελλα έφυγε και ήρθε ένα κενό. Ένα από αυτά που αλλάζεις όχι παράγραφο, αλλά σελίδα. Πλέον δεν είναι ένας άνθρωπος του μέτρου. Το έχασε μαζί του.

θα' μαστε πάντα εδώ...

2009-07-19T00:09:00.003+03:00

Τι να σου γράψω, που τώρα οι λέξεις δε μου φτάνουν, και που σαν να είναι παραμορφωμένες , σαν κακή διάλεκτος; Δεν αρκούν σου λέω. Και αν τα πω; Ποιος πιστεύεις θα καταλάβει; Ποιος πιστεύεις θα καταλάβει τη χαρά τη δική σου και τη δική μας όταν χτυπούσε το κουδούνι και έλεγες «οι κόρες μου!».

Δεν την αγάπησες ποτέ τη θάλασσα, πάντα από μακρυά. Εγώ στα κύμματα να ξυπνάω με την αλμύρα. Εσύ της έντασης, εγώ της ηρεμίας. Διαφορετικοί θα’ λεγε κανείς, μα εγώ ξέρω πόσο είμαστε ίδιοι. Και πόσο περήφανοι.

Ό,τι κι αν σου λεν οι άλλοι, κι αν σε χαιρετούν με ξόρκια και λιβάνια δεν ξέρουν, μπαμπά… δεν ξέρουν πως μόνο εδώ είσαι. Σε παίρνω μαζί μου στα ταξίδια, το γέλιο μου είναι δικό σου, τραγουδάω γιατί εσύ τραγουδάς και αγαπάω τη ζωή όπως εσύ απλόχερα μας την χάρισες. Κι έτσι ζεις. Κι έτσι ζω. Όπως μ’ έμαθες. Με τις αγάπες μου παραμάσχαλα. Και πάντα μπροστά στα μάτια μου θα χορεύεις ένα ζεϊμπέκικο, με χέρια ανοιχτά, και βλέμμα διάφανο. Όμως η αγκαλιά σου, αυτή θα μου λείπει. Την ώρα που τραγουδάμε τη «Δραπετσώνα», την ώρα που με υποδέχεσαι στο αεροδρόμιο, την ώρα που δε μπορώ να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι απ’ τον πόνο, την ώρα που τρέχουμε καταπάνω σου μόλις γυρνάς απ΄τη δουλειά, την ώρα που δε θα θέλω να δω άνθρωπο και θα’ρθω σπίτι για να ακούσω για τον κήπο σου. Θα μου λείπει πολύ η αγκαλιά σου… και η αγάπη σου ακόμα περισσότερο…

στιγμή

2009-05-04T00:43:00.010+03:00

Στάξε λίγο απ’ τη στιγμή σου εκείνη

την ανέμελη

την αιώνια

με τα χρωματιστά της γκρίζα

και την ομίχλη την απογευματινή.

Εκεί, στην αρχή και στην άκρη της θάλασσας.

Στο άπειρο

πέρα απ’ του ουρανού τα όρια

σαν σε πορεία αόριστη

σαν σε πτώση ελεύθερη –

οριζόντια.

Γραμμές ασάλευτες.

Κι ο χρόνος;

Σιωπή και ψίθυρος

το λίγο και το πολύ.

Κάποιος ρώτησε «ποιος τόπος;»

Το κύμα και η μνήμη.

Εικόνες. Η μια πλάι στην άλλη. Και κενό.

Και τόσο δίπλα, εδώ μπροστά

Ο ορίζοντας.

Μια στιγμή._

έκθεση ζωγραφικής

2009-03-06T22:19:00.009+02:00

"Αντισταθείτε..." είναι ο τίτλος αλλά και το "περιεχόμενο..." της εικαστικής έκθεσης που οργανώνεται από την Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF με την υποστήριξη της "Τεχνόπολις" και της Νομαρχίας Αθηνών και τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων με την συμμετοχή 40 σημαντικών Ελλήνων καλλιτεχνών.

Τα εγκαίνια θα τελέσουν ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Νικήτας Κακλαμάνης και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της UNICEF κ. Λάμπρος Κανελλόπουλος, την Τετάρτη 11 Μαρτίου στις 20.00.

Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν εκπροσωπούν τρεις επιμέρους γενιές από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έως και σήμερα και είναι κατά αλφαβητική σειρά οι:

Άρτεμις Αλκαλάη, Ρένα Ανούση-Ηλία, Έλενα Βότση, Κωστής Γεωργίου, Μίλτος Ευθυμιάδης, Μαριλένα Ζαμπούρα, Γιώργος Ζυμαράκης, Βασίλης Θεοχαράκης, Σοφία Καλογεροπούλου, Ειρήνη Κανά, Τίνα Καραγεώργη, Ανδρέας Κάραγιαν, Μαρίνα Καρέλα, Χριστόφορος Κατσαδιώτης, Μαρία Κοπανίτσα, Ευάγγελος Κουζούνης, Σύλβια Λαΐου, Μάγδα Λεβεντάκου, Μιχάλης Μανουσάκης, Μαρία Μαρουδή, Μίλτος Μιχαηλίδης, Νατάσσα Μπιζά-Γεωργακάκη, Θανάσης Μπολώτης, Δημήτρης Μυταράς, Ανδρέας Νικολάου, Λευτέρης Ολύμπιος, Θεόδωρος Πανταλέων, Γιώργος Παπαγεωργίου, Μίνα Παπαθεοδώρου-Βαλυράκη, Τριαντάφυλλος Πατρασκίδης, Φαίδων Πατρικαλάκις, Γιώργος Πικιώνης, Ντόρα Ρίζου, Γκέντση Ρούτσης, Χρήστος Σαρακατίανος, C. Peter Seibt, Μαρία Σκουλά, Μάριος Σπηλιόπουλος, Ξανθίππη Τσαλίμη, Αλέκος Φασιανός, Δήμητρα Χανιώτη, Σταύρος Χατζηιωάννου.

Λαμβάνοντας ως αφετηρία τον κόσμο στον οποίο είναι αναγκασμένα να ζουν τα σημερινά παιδιά ανά την υφήλιο, τα έργα των ζωγράφων λειτουργούν κατεξοχήν συνειρμικά, προβάλλοντας τα προβλήματα τόσο του υποανάπτυκτου κόσμου (επιδημίες, λιμοί και πόλεμοι) όσο και του ανεπτυγμένου (τρομοκρατικές ενέργειες, απαγωγές, εμπόριο οργάνων, αποπλάνηση) και αναδεικνύουν το σημερινό παιδί ως την κατεξοχήν μονάδα αντίστασης στα σύγχρονα δεινά.

Την έκθεση επιμελείται η ιστορικός τέχνης και τεχνοκριτικός Ντόρα Ηλιοπούλου- Ρογκάν

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα κυκλοφορήσει εικονογραφημένος κατάλογος με κείμενα των καλλιτεχνών από τις εκδόσεις Λιβάνη.

11 - 22 Μαρτίου 2009

Ώρες λειτουργίας: 10:00-21:00

Είσοδος ελεύθερη.

Contact information:
210 3461589
Place: "Τεχνόπολις", Αίθουσα "Κωστής Παλαμάς"
Address: Πειραιώς 100, Γκάζι

(από το δελτίο τύπου της εκδήλωσης)

last chance

2009-02-20T23:45:00.005+02:00

Έτσι ξαφνικά ερωτευτήκαμε…

Μεγάλωσες λες. Σε λίγο θα γιορτάσεις και τα επόμενα γενέθλιά σου. Πως έφυγαν τα χρόνια… Και ακόμα κρύβεσαι κάτω από το κρεβάτι για να μην αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.

«Φορέσαμε και τα καλά μας. Βολευτήκαμε. Κι όμως κάποτε ερωτευτήκαμε...» λες. «Αλλά, να πάει καιρός που δεν κοιτάμε πια ο ένας τον άλλο στα μάτια. Γυρνάμε την πλάτη και συνεχίζουμε. Στο ίδιο κρεβάτι πάντα. Δε μιλάμε πια. Τουλάχιστον όχι μεταξύ μας. Αλλά συνηθίσαμε. Τη συνήθισα πια αυτή τη σκιά που περιπλανιέται στο σπίτι. Μάλλον θα μου λείψει αν χαθεί. Με ξέρει, γκρινιάζει, κι εγώ το ίδιο, αλλά είναι τόσα που μας δένουν. Οι ίδιες γεύσεις, η φωνή, οι μυρωδιές, το σπίτι μας, ακόμα και ο λογαριασμός της ΔΕΗ. Σου μοιάζει αστείο, ε; Περνάμε μοναχικά. Μαζί, αλλά ο καθένας μόνος. Έχουμε πληγώσει ο ένας τον άλλο τόσο πολύ! Δε βαριέσαι… Υπάρχουν και χειρότερα... Που ξέρεις, κάποτε ίσως τ’ αλλάξω όλα…»

Κι εσύ, μια αναλαμπή, το φως στην άκρη του τούνελ. Του τούνελ με τις σκιές...

δύο χιλιάδες και εννιά ευχές

2009-01-05T22:12:00.005+02:00

Όνειρα ταξίδια με άστρα και θαλασσινό αγέρι, τα μάγουλα κόκκινα από υγεία, με έρωτα και χορό πάνω στην άμμο, βράδια μαγικά, φεγγαρολουσμένα, φιλιά και αγκαλιές, μελωδίες, γέλια παιδικά και χαμόγελα κοριτσίστικα, ηλιόλουστες ημέρες δροσερές να μυρίζουν γιασεμί... Να κοιτάμε ο ένας τον άλλο στα μάτια. Να περπατάμε χέρι - χέρι, εγώ κι εσύ κι όλοι μαζί να κοιτούμε τα αστέρια. Και να περιπλανιόμαστε, να ψάχνουμε το θαύμα και να το δημιουργούμε. Με δύο χιλιάδες και εννιά όνειρα να ξεκινήσει η χρονιά... Στα πιο όμορφα ταξίδια μας...

Καλά Χριστούγεννα!

2008-12-25T13:32:00.002+02:00

Καλά Χριστούγεννα σε όλους.

Με υγεία, αληθινά χαμόγελα και πολλές ευτυχισμένες στιγμές. Εύχομαι η σημερινή μέρα να είναι ένα μικρό θαύμα, να γίνει ένα βηματάκι για να φτάσουμε λίγο πιο κοντά στα όνειρά μας. Μεγάλη ευχή και για να γίνει ο κόσμος μας λίγο καλύτερος...

Σας ευχαριστώ όλους για τις στιγμές μας.

Ένα γλυκό φιλί και μια μεγάλη χριστουγεννιάτικη αγκαλιά!

Χρόνια πολλά!

πληγή

2008-12-13T23:02:00.004+02:00

"...ξέρεις, δεν το ήθελα. Δεν το έκανα επίτηδες. Δεν..."

"...καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι; Δεν ήθελα να σε πληγώσω..."

"...με συγχωρείς..."

"...και τώρα που δεν είσαι πια εδώ; Μα δεν είχα σκοπό... κατά λάθος... Λάθος..;"

...

2008-11-17T20:25:00.019+02:00

Η στάχτη

Μικρές ασήμαντες λεπτομέρειες που καθορίζουν σιγά-σιγά τη ζωή σου,

ποια ζωή σου; Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές, πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου, τι έμεινε;

η στάχτη των περασμένων κάθεται στα έπιπλα, θολώνει τα τζάμια, τους καθρέφτες

και πάνω τους γράφω καμιά φορά τα ονόματα εκείνων που έφυγαν

κι άλλοτε στέκομαι στο παράθυρο και κοιτάζω τους περαστικούς να πηγαίνουν στη λήθη

οι γυναίκες κλαίνε θυμούμενες τα ψιθυρισμένα λόγια από παλιά ειδύλλια

όλοι ψάχνουμε απεγνωσμένα έναν δρόμο, για να πάμε που;

λοιπόν, που ζήσαμε; ούτ' εδώ, ούτ' εκεί - φτηνά ξενοδοχεία σε μακρινές συνοικίες

με τα τραχωματικά λαμπιόνια, τους βρώμικους νιπτήρες όπου πάνω τους ακούμπησαν κι έκλαψαν, ανύποπτοι ακόμα

μελλοντικοί δολοφόνοι ή αυτόχειρες -

Μια νύχτα του καλοκαιριού, παιδί ακόμα, βγήκα απ' το σπίτι και ξάπλωσα στον κήπο

κι όπως κοίταξα τον ουρανό, Θεέ μου, τι απεραντοσύνη, πόσα άστρα, μ' έπιασε πανικός.

Από τότε ξέρω πως δε θα προφτάσω.

Τάσος Λειβαδίτης

Ίσως είναι οι μέρες τέτοιες, ίσως η δική μου διάθεση. Κάτι οι βόλτες μου στα blogs φίλων και γνωστών με κείμενα για τη σημερινή επέτειο, κάτι οι δικές μου σκέψεις, κάτι η μελαγχολική χθεσινή Κυριακή, βρέθηκα να δακρύζω με σκόρπιες λέξεις, με πρόσωπα από το παρελθόν, με μια αγαπημένη μελωδία τραγουδισμένη από αγγελική φωνή... Βρέθηκα να αναζητώ τα όνειρά μου και να σκαλίζω τα θέλω και τις πράξεις μου. Τίποτα δε θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα από το κείμενο του αγαπημένου μου Τ. Λειβαδίτη το τι γίνεται μέσα μου απόψε...

πάρτυ "μασκέ"

2008-11-07T02:53:00.001+02:00

Απόψε θέλω να κλάψω. Θέλω να κλάψω μέχρι εκεί που να μην υπάρχει άλλο δάκρυ. Ένας κόμπος στέκεται στο λαιμό μου εδώ και καιρό. Που εσκεμμένα αγνοώ. Που απλά τον καλύπτω και καμουφλάρω με ένα πολύχρωμο φουλάρι ή στις βραδινές εξόδους με ένα μεταξωτό παριζιάνικο μαντήλι. Κι έτσι με ένα μεγάλο χαμόγελο όλοι πιστεύουν αυτό που βλέπουν. Όλοι σαγηνεύονται και γοητεύονται απ’ το χαμόγελο. Γιατί κανείς δεν κοιτάει πια τα μάτια. Όμως μόνο αυτά ξέρουν να γελούν πραγματικά. Μόνο αυτά να φανερώνουν τα κρυμμένα της καρδιάς. Το κοίταγμα στα μάτια είναι πια απαγορευμένο. Οι άνθρωποι κοιτούν κάπου ανάμεσα, κάπου δίπλα, στον αέρα, γενικά… Μπορείς να περάσεις ένα ολόκληρο βράδυ χαζεύοντας και σχολιάζοντας ανθρώπους δίπλα σου. Να κοιτάζεις όλα τα σημεία του σώματος. Να ενοχλείσαι από μερικά παραπανίσια κιλά, να γοητεύεσαι από ένα ωραίο στήθος, να θαυμάζεις δυό καλογυμνασμένα μπράτσα, δυο καλλίγραμμες γάμπες σε δυο ψηλοτάκουνες γόβες… Μα δε θα κοιτάξεις τα μάτια. Το βλέμμα. Μάλιστα θα αποφύγεις να διασταυρωθεί με το δικό σου. Είναι άσκοπο. Είναι το ουσιαστικό και το ουσιαστικό ο κόσμος το φοβάται. Ίσως γιατί θέλει κόπο, ίσως γιατί θέλει μοίρασμα, ίσως γιατί θέλει ψυχή. Θλιμμένα βλέμματα… Και λόγια άδεια. Λέξεις χωρίς σημασία. Ή μάλλον με σημασία που απλά ξεχάστηκε, σαν σενάριο σαπουνόπερας. Ουφ, τι μ’ έπιασε τώρα… Ας γυρίσουμε στον όμορφο χρωματιστό, απαστράπτων χαμογελαστό μας κόσμο. Ας φορέσουμε τα στολίδια μας, τα κοστούμια μας, τα χαμόγελά μας, ας απλώσουμε την πραμάτια μας. Ο κόσμος μας δεν αντέχει να ψάξει πιο βαθειά. Ας κάνουμε ένα πάρτυ. Ένα πάρτυ με στήθη, γάμπες, μπράτσα, ντεκαπάζ και ανοιχτά πουκάμισα. Ααα, θα περάσουμε πολύ ωραία! Και θυμίστε μου αύριο το πρωί να απολύσουμε αυτή την κακόμοιρη πενηντάχρονη γραμματέα. Βγάζει «αρνητική ενέργεια» τώρα που την παράτησε και ο άντρας της…

χωρίς τίτλο (τέλους)

2008-11-05T20:50:00.009+02:00

Ήρθες μια νύχτα από το πουθενά. Δεν περίμενα ούτε εσένα, ούτε και κανέναν άλλο. Χαιρετηθήκαμε. Μου μίλησες, σου μίλησα, γελάσαμε. Δεν ρώτησα για σένα. Ούτε κι εσύ. Γνωρίζαμε ήδη. Σαν ασπρόμαυρη ταινία οι διάλογοί μας. Ένα βήμα μπρος κι ένα πίσω. Και μετά θέλησα να σ’ ακουμπήσω, να αγγίξω την επιδερμίδα σου. Στάθηκες μακριά. Για μέρες. Για μήνες. Το χέρι απλωμένο να περιμένει. Παραμορφώθηκε. Και περιμένει. Σε μια ασπρόμαυρη ταινία με όνειρα χρωματιστά. Μέσα σε καπνό, βράδυ, με ένα κόκκινο κραγιόν. Και να κοιτάζεις φοβισμένος δύο βήματα πίσω. Να γυρνάς την πλάτη και στη γωνία να κοντοστέκεσαι και να κρυφοκοιτάζεις. Να έρχεσαι και να φεύγεις. Και το χέρι εκεί. Ακόμα… Να γυρεύει να σ’ ακουμπήσει και να ψάχνει ανάμεσα στις λέξεις δείγματα αφής.

Μήδειας προδοσία

2008-10-30T00:13:00.006+02:00

Δύο φορές βάρβαρη η Μήδεια – από καταγωγή κι από έρωτα.

Τώρα απομακρύνεται όλο και βαθύτερα στο σκοτάδι που είναι ο έρωτας – πρέπει να έχει σκοτάδι ο έρωτας για να μη φαίνεται ότι ο Άλλος λείπει, πρέπει να είχε πολύ σκοτάδι ο βάρβαρος έρωτας της Μήδειας αφού ο Ιάσονας δεν ήταν ποτέ μαζί της: δεν είναι τώρα και άρα δεν ήταν ποτέ. Αλλά εκείνη ήταν από πάντα εκεί, θα είναι εκεί ως το τέλος […]· δεν βγήκε ποτέ από το σκοτάδι της – και η έσχατη ερωτική πράξη της προς τον Ιάσονα είναι να τον αναγκάσει, με τη βία, να συναντηθεί μαζί της μέσα από τον πόνο του για τα σκοτωμένα του παιδιά…

Ο Ιάσονας μπαίνει στο σκοτάδι.

Γιώργος Χειμωνάς
«Εισαγωγή του Μεταφραστή 2»
Ευριπίδη Μήδεια (1989)

Το κείμενο του Γιώργου Χειμωνά έκλεψα από το πρόγραμμα της παράστασης ΜΗΔΕΙΑ² του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Πριν από λίγο επέστρεψα από την παράσταση της Μήδειας στο Παλλάς. Δε μου αρέσει να προτείνω, να κάνω κριτικές ή έστω να λέω τη γνώμη μου δημοσίως για τα πολιτιστικά δρώμενα που συμβαίνουν γύρω μας, όχι γιατί διστάζω, αλλά κυρίως για την αποφυγή παρεξηγήσεων (τύπου: τι συμφέρον υπάρχει πίσω από το συγκεκριμένο δημοσίευμα κτλ.). Ούτε και τώρα θα το κάνω λοιπόν.
Το μόνο που θα αναφέρω είναι πόσο με συνεπήρε η εικόνα, τα σώματα, η κίνηση, η μουσική, το συναίσθημα. Πόσο στο μυαλό μου καρφωμένη αυτή η Μήδεια, η τραγική και προδομένη… Δεν τη δικαιολογείς, αλλά συμπάσχεις και αναρωτιέσαι «ποιος μπορεί να αντέξει μια τέτοια προδοσία»;

φθινοπωρινά...

2008-10-27T00:31:00.010+02:00

Τι απέραντα μελαγχολική αυτή η Κυριακή, η τελευταία συνήθως του Οκτώβρη που αλλάζει η ώρα και γίνεται χειμερινή. Είμαι άνθρωπος του καλοκαιριού εγώ, σας το έχω πει; Και παιδιώθεν αυτή την Κυριακή τη σιχαινόμουν... Δε μ' αρέσει να μου παίρνουν τη μέρα. Έτσι και σήμερα. Με μούτρα και γκρίνια σαν τα πιτσιρίκια που δεν ξέρουν τι τους φταίει. Ας είναι, θα κάνει τον κύκλο του ο χρόνος και πάλι θα έρθει η άνοιξη, και ο χεμώνας όμορφα θα περάσει.
Καλό χειμώνα, λοιπόν. Δεν είναι μακρυά...

παραμύθι επτά φεγγαριών

2008-10-15T00:22:00.005+03:00

Απόψε θα ζωγραφίσω σε ένα χαρτί ένα φεγγάρι. Σαν κι αυτό που φέγγει έξω… Ένα χάρτινο φεγγάρι να το καρφιτσώσω στο ψυγείο. Να μου θυμίζει καλοκαίρια και λόγια αλλοτινά. Θα μετρήσω και τα φεγγάρια που πέρασαν. Όσα ήσουν εδώ και όσα δεν ήσουν. Θα μετρήσω και όσα δε θα είσαι και θα πω «αντίο» στη φεγγαρόλουστη βραδιά, όπως αρμόζει σε όσους περπάτησαν στ’ άστρα. Θ’ αφεθώ να με μαγέψει το χρυσό το φως, φτερά αερικού θα φορέσω και την παιδική μου ζωγραφιά θα αφήσω για να βρεις κάτω απ’ το μαξιλάρι. Θα εγκαταλείψω το βασίλειό σου. Το ξημέρωμα. Το πρωί θα δω ένα φεγγάρι κολλημένο με σελοτέιπ στο ψυγείο, αλλά δε θα θυμάμαι πια τίποτα. Και απλά θ’ αναρωτιέμαι αν υπήρξες…

κι εγώ θα σε λέω "όνειρό μου"...

2008-10-10T18:40:00.011+03:00

Θυμάμαι πάντα ένα όνειρο. Όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι είχα δει στον ύπνο μου ότι μπορούσα να πετάω. Ήταν πολύ απλό. Στεκόμουν μπροστά στα ντουλάπια της κουζίνας με την καφέ φορμάικα (το ύψος μου τότε έφτανε και δεν έφτανε τον πάγκο της κουζίνας, οπότε αρκεί να φανταστεί κανείς μια τέτοια οπτική στα παιδικά μάτια), έβαζα στόχο το καθιστικό απέναντι, έπαιρνα φόρα, άνοιγα τα χέρια και ουπς, σιγά σιγά άρχιζα να πετάω! Το πέταγμα γινόταν χαμηλά, εκεί, ανάμεσα στα ντουλάπια της κουζίνας και λίγο πάνω από το κρυστάλλινο τραπεζάκι του σαλονιού. Το όνειρο αυτό ήταν τόσο φυσικό, τόσο αληθινό, που για πολύ καιρό ήμουν σίγουρη πως μπορούσα να πετάξω. Πήγαινα στην κουζίνα, στεκόμουν στο ίδιο ντουλάπι που ξεκινούσα και στο όνειρο και προσπαθούσα να βρω την τεχνική. Ήταν σίγουρα θέμα τεχνικής. Κάτι έκανα απλά λάθος. Δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο. Το ήξερα ότι μπορώ να πετάξω, το θέμα ήταν να βρω τι πήγαινε στραβά…

Πέρασαν τα χρόνια και το κοριτσάκι μεγάλωσε. Το όνειρο όμως το θυμάμαι ακόμα και μάλιστα είναι πιο ζωντανό από ποτέ. Όλα αυτά τα χρόνια όταν κάποιος ανέφερε τι ωραία αίσθηση που πρέπει να είναι το πέταγμα, εγώ γελούσα από μέσα μου και σκεφτόμουν πως εγώ ξέρω ακριβώς πως είναι. Όχι πως είναι να πετάς στον ουρανό, σαν τα πουλιά, ούτε πάνω από την πόλη. Ξέρω ακριβώς πως είναι η στιγμή που τα πόδια σου σηκώνονται από το έδαφος. Και ό,τι και να μου πείτε, εγώ το έχω νιώσει και το θυμάμαι σα να το έχω ζήσει…

Μερικές φορές δυσκολεύομαι ακόμα να ξεχωρίσω τα όνειρα από την πραγματικότητα και την αλήθεια από τα παραμύθια. Άραγε έχει τελικά σημασία; Μετά σκέφτομαι εκείνα τα τραυματικά, μεταβατικά δευτερόλεπτα που έχεις μόλις ξυπνήσει από ένα έντονο όνειρο και συνειδητοποιείς ότι ήταν απλά ένα ακόμη όνειρο… Όπως απόψε. Και έπειτα σκέφτομαι τα μεγάλα μου όνειρα που έχω ζήσει με τα μάτια ανοιχτά…

αφορμές

2008-10-02T00:21:00.006+03:00

Δεν της άρεσαν οι επέτειοι. Οι γιορτές και εκείνες οι ειδικές ημερομηνίες που όλοι κάτι γιορτάζουν. Ένας χρόνος λειτουργίας, έξι μήνες σχέσης, δέκα χρόνια γάμου, ονομαστικές γιορτές… Ποτέ δεν μπόρεσε να κατανοήσει γιατί πρέπει να τηλεφωνεί μαζί με δεκάδες άλλους στις Ελένες του Κωνσταντίνου και Ελένης και στις Μαρίες τον δεκαπενταύγουστο, που πάντα ήταν διακοπές και το τελευταίο που ήθελε να κάνει είναι να ψάχνει τηλεφωνικούς καταλόγους και να ασχολείται με τυπικές ανούσιες ευχές. Έτσι συνήθως δεν τηλεφωνούσε σε γιορτές και γενέθλια και φανταζόταν πως πολλάκις είχε παρεξηγηθεί γι’ αυτό. Δεν την ένοιαζε καθόλου φυσικά. Άλλωστε οι πολύ δικοί της είχαν πάντα την προσοχή και την αγάπη της ανεξάρτητα από επετείους.
Τι περίεργο όμως. Είχαν υπάρξει φορές στη ζωή της που μετρούσε τις ώρες μια μια μέχρι να έρθει μια τέτοια μέρα, μια γιορτή, κάποια γενέθλια... Που πάντα ήταν η αφορμή για μια συνάντηση, ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα, δέκα λέξεις που στο μυαλό της δε θα μπορούσαν να έχουν βρει άλλη αφορμή για να ειπωθούν. Όπως στα γενέθλιά της εκείνες τις απόκριες. Ένα μεγάλο μασκέ πάρτι, ένα «χρόνια πολλά» κι ένας χορός ανάμεσα σε βελούδα και δαντέλες που κράτησε χρόνια. Άλλη φορά μια παρουσίαση, μια συγκέντρωση, μια φιλική γιορτή με άλλους πρωταγωνιστές από τους εορταζόμενους. Ένα αμήχανο τηλεφώνημα. «Καλησπέρα… πήρα να σου ευχηθώ…». Κι άλλοτε ένα μήνυμα. Το πιο δύσκολο ήταν όταν το έγραφε εκείνη. Πως θα μπουν οι λέξεις στη σειρά, πως θα διατυπωθούν οι ευχές, πως θα αφήσει περιθώριο απάντησης ή συνέχειας της επικοινωνίας και ποια θα είναι η αντίδραση; Ποτέ αυτά της τα κείμενα δεν ήταν ακόμα μια τυπική ευχή… Κάποια άλλα γενέθλια έγιναν αφορμή για να λάβει εκείνη κάποιες ιδιαίτερες ευχές. Ίσως αλλιώς να μην είχε ξεκινήσει τίποτα.
Πλησίαζε μια τέτοια μέρα. Γενέθλια η αφορμή. Έπρεπε να βρει τις λέξεις. Τον τρόπο να πει αυτά που σκεφτόταν και κυρίως αυτά που αισθανόταν, αλλά τι να πει, τι να γράψει, μήπως ήξερε..; Έπρεπε να βρει τον τρόπο να «τρυπώσει» ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπων και να κλέψει από μακριά τη σκέψη του με την ευχή της…

…με αφορμή τα γενέθλια των 'περιπλανήσεών' μου και του ενός χρόνου που μου κάνετε παρέα. Μια μεγάλη αγκαλιά…

Avigdor Arikha

2008-09-25T20:11:00.015+03:00

Anne leaning on a table

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου στην Ιβηρική χερσόνησο τον περασμένο μήνα, όπως είναι φυσικό, επισκέφτηκα και αρκετά μουσεία και αίθουσες τέχνης. Αυτό το καλοκαίρι στο μουσείο Thyssen, στη Μαδρίτη είδα μια πολύ ενδιαφέρουσα περιοδκή έκθεση ενός καλλιτέχνη που ομολογώ δε γνώριζα και με κατέπληξε με τη δουλειά του. Πρόκειται για τον Avigdor Arikha, έναν ισραηλινής καταγωγής ζωγράφο και ιστορικό τέχνης, που εγκαταστήθηκε και σπούδασε στο Παρίσι τη δεκαετία του '50. Με συγκίνησαν τόσο τα σχέδια του με μολύβι ή κάρβουνο, όσο και τα λάδια του, που με ιδιαίτερη ευαισθησία και εξαιρετική χρήση της σύνθεσης κλέβουν το βλέμμα του θεατή αμέσως και θέτουν "προβλήματα" και νέες απόψεις. Εδώ ένα πολύ μικρό δείγμα της δουλειάς του με την ελπίδα να βλέπουμε συχνά τόσο αξιόλογες δουλειές.

Samuel Becket

seated nude

tarjetas postales

2008-09-08T00:45:00.006+03:00

Σεπτέμβρης πια. Μαζευτήκαμε και κλειστήκαμε εντός των τειχών. Η πόλη μοιάζει άχρωμη και αφιλόξενη. Μερικές τελευταίες στιγμές, εικόνες, αρώματα και αναμνήσεις από τα καλοκαιρινά ταξίδια. Οι εικόνες μου απο την Ιβηρική χερόνησο μαζί με τις πιο γλυκές μου αναμνήσεις...
Καλό μας φθινόπωρο...

ζωγραφίζοντας στη Σεγκόβια...

2008-08-30T00:33:00.014+03:00

Exposiciόn - pintores pensionados

2008-08-26T15:06:00.014+03:00

Μια μικρή γεύση από τα χθεσινά εγκαίνια έκθεσης ζωγραφικής που πραγματοποιείται στη Σεγκόβια της Ισπανίας και στην οποία συμμετέχω. Πρόκειται για μια έκθεση στην οποία παίρνουν μέρος 29 ζωγράφοι (28 Ισπανοί και μία Ελληνίδα!), απ' όλη τη χώρα. Η έκθεση πραγματοποιείται με το κλείσιμο του "curso de pintores pensionados" στο palacio de Quintanar της Segovia. Το θέμα του workshop ήταν η τοπιογραφία και οι ζωγράφοι κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν εικαστικά το ιδιαίτερο τοπίο της Castillas και πιο συγκεκριμμένα της πόλης που τους φιλοξενεί.

Castilla

2008-08-13T18:10:00.008+03:00

...την ώρα που όλοι βρίσκονται σε ηλιόλουστα ελληνικά νησάκια, κάποιοι άλλοι περιφέρονται στην ύπαιθρο και τις ομορφιές της Castillas...

καστιλιάνικο άρωμα

2008-08-06T10:52:00.012+03:00

βόλτες, λιθόστρωτα, palacios, πολλή ζωγραφική, βομβαρδισμός νέων ισπανικών λέξεων, flamencos, κιθάρες, paella, tortillas & κρασιά από τη la Rioja και καινούριοι ενθουσιώδεις φίλοι Ισπανοί για μένα αυτές τις μέρες...

ταξιδάκι

2008-07-31T12:25:00.000+03:00

Από αύριο θα βρίσκομαι σε ισπανικό έδαφος, λοιπόν... Με βάση την όμορφη Segovia, μια μικρή πόλη βορειοδυτικά της Μαδρίτης. Κίτρινα, ώχρες, γαλάζια, κάμποι, λοφίσκοι, τοίχοι και κάστρα, και ένας μεσαιωνικός οικισμός περιμένουν να τα αποτυπώσω... Θα τα λέμε από' κει λοιπόν, με νέες εμπειρίες και φρέσκιες εικόνες.

προχθές αργά...

2008-07-29T12:28:00.003+03:00

Είναι όλα τόσο πολύ οικεία όταν είναι μαζί. Οι μυρωδιές, τα αγγίγματα, τα βλέμματα, τα λόγια, οι αντιδράσεις. Ξέρει πότε εκείνος θα γελάσει, ξέρει πότε να την πειράξει και πότε να σωπάσει. Σκεφτόταν ότι μπορούν ακόμα και «ακούν» ο ένας τον άλλο. Ακόμα κι όταν δε μιλούν. Μετά από τόσα χρόνια, τόσο χωριστά και τόσο μαζί. «Με ξέρεις πιο καλά κι από μένα. Όταν είμαι δίπλα σου το κορμί μου γέρνει πλάι σου, σαν από συνήθεια, σα να μη μπορεί να κάνει αλλιώς…».
Δε μοιάζουν, όμως καταλαβαίνονται και σίγουρα αγαπιούνται με κάποιο τρόπο. Τα σώματά τους γνωρίζονται ίσως περισσότερο απ’ ότι οι χαρακτήρες τους. Τους δένει κάτι που δε μπορεί να εξηγήσει. Κάτι που όταν βρίσκονται τους θυμίζει πόσο μεγάλο κομμάτι τους ανήκει στον άλλο. Σαν ο χρόνος, τα χρόνια, να μηδενίζονται όταν συνυπάρχουν. Και μένει αυτή η αίσθηση ότι ακόμα και από μακρυά πάντα θα κοιτάζουν με την άκρη του ματιού τους ο ένας τον άλλο και θα χαμογελούν.

Ώρα τρεις μετά τα μεσάνυχτα. Κυριακή. Σε ένα αυτοκίνητο μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας χωρίς προορισμό. Άδειοι δρόμοι, λουσμένοι απ’ αυτό το κοκκινωπό χρώμα που ρίχνουν οι λάμπες των λεωφόρων. Ακούν όπερα, κρατούν ο ένας το χέρι του άλλου, οι μελωδίες πλημμυρίζουν το όχημα και συνταξιδεύουν σε μια άλλη παραμυθένια διάσταση, σαν πρωταγωνιστές ρομαντικής ταινίας…

ανάμνησή μου...

2008-07-24T23:01:00.004+03:00

Μέρες σαν κι αυτές μου λείπεις. Όλες τις μέρες μου λείπεις, αλλά, να, ξεφύλλιζα τις αναμνήσεις μας. Στη θάλασσα, στην άμμο πάνω, εσύ μαυρισμένος και γελαστός… Ξυπνούσαμε νωρίς και τρέχαμε στην αμμουδιά να μαζέψουμε μύδια... Και το βράδυ μαζευόταν όλη η γειτονιά να φάει την αχνιστή μακαρονάδα σου. Και να φανταστείς ότι δε μου άρεσαν τα μύδια! Μάζευες λουΐζα και δυόσμο από την αυλή. Οι μυρωδιές τους ακόμα δικές σου είναι… Και εκείνα τα βράδια στην υγρή άμμο. Και τα καρδιοχτύπια. Πόσες φορές δε μου’ μαθες τους ανέμους και τους αστερισμούς! Και πάντα τους ξεχνούσα, και εσύ μου έδειχνες ένα - ένα τα αστέρια, ξανά και ξανά…
Προχθές σε κουβεντιάζαμε με την Άννα. Και κλάψαμε μες το μεσημέρι. Και μετά γελάσαμε. Τι παιδί που ήσουν πάντα! Και τα κατάφερες. Κατάφερες να κάνεις όλους τους αγαπημένους σου μια παρέα. Ένα βράδυ στο νησί τραγουδήσαμε σ’ ένα ταβερνάκι κάτω από έναν πλάτανο με την Άννα. Για σένα νομίζω. Θα ήσουν τόσο περήφανος αν μπορούσες να μας δεις. Α, είμαι σίγουρη, ότι από κάπου τα έβλεπες τα κορίτσια σου. Και τραγουδούσες με τη βροντερή, χαριτωμένα φάλτσα φωνή σου. Όσο έχω τη φωνή σου στ’ αυτιά μου νομίζω ότι είσαι ακόμα εδώ…

10+1 άχρηστες πληροφορίες για μένα

2008-07-19T21:27:00.008+03:00

Χρωστάω εδώ και καιρό στην artanis να παίξω ένα παιχνιδάκι. Ως γνωστόν μ’ αρέσουν τα παιχνιδάκια, αλλά ως επίσης γνωστόν είμαι και λίγο αμελής και… παίρνω το χρόνο μου! Έτσι άργησα λίγο, αλλά να’ μαι κι εγώ μαζί με τις άχρηστες πληροφορίες μου..!

1. Από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου είναι οι φίλοι μου. Έχω μια ψιλοτρελή παρέα, οι περισσότεροι μαζί από τα φοιτητικά μας χρόνια, που αν και πια τα μέλη της έχουν ξεπεράσει τα 30 έτη (αρκετά κιόλας) ακόμα καταφέρνει να κάνει εκδρομές, πάρτυ και διακοπές μαζί. Κάθε καλοκαίρι 10 – 15 άτομα βολοδέρνονται όλα μαζί στα νησάκια. Κάτι σαν οικογένεια. Ειδικότερα δε, όταν βρισκόμαστε μόνες οι φιλενάδες, δε μπορούμε να σταματήσουμε να γελάμε. Εξακολουθούμε να είμαστε πειραχτήρια και να καταφέρνουμε να περνάμε υπέροχα όταν βρισκόμαστε.
2. Λατρεύω τη θάλασσα. Τρελαίνομαι να κολυμπάω, να τη χαζεύω, να ταξιδεύω, να τη ζωγραφίζω. Η τελευταία μου τρέλα είναι η ιστιοπλοΐα. Ναι, που με χάνεις, που με βρίσκεις να χώνομαι σε σκάφη φίλων και να αρμενίζω με πανάκι. Από Σεπτέμβρη πάω για δίπλωμα, φυλαχτείτε! Τρέλα!
3. Δεν καπνίζω. Και όχι μόνο αυτό. Αποτελώ μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου που δεν έχει καπνίσει ούτε μισό τσιγάρο (ή οτιδήποτε άλλο) στη ζωή του, ούτε μια ρουφηξιά, που λέει ο λόγος! Άδικα έχουν προσπαθήσει κατά καιρούς διάφορες προσωπικότητες να με πείσουν απλά να δοκιμάσω, τίποτα εγώ, βράχος!
4. Έχω τρελή αδυναμία στα ζυμαρικά. Ειδικά όταν αυτά συνοδεύονται με θαλασσινά. Νομίζω πως μπορώ να τρέφομαι μόνο με αυτά! Γιατί να έχουν τόσες πολλές θερμίδες, δεν είναι άδικο; Σε ποιον να αποταθώ για το παράπονό μου;
5. Μ’ αρέσει να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου. Γενικά, πρέπει πάντα με κάτι να απασχολώ τα χέρια μου, δεν κάθονται ήσυχα! Κατά καιρούς, λοιπόν, και όταν έχω όρεξη, φτιάχνω τις haute couture δημιουργίες που φοράω (χα,χα), κατασκευάζω κοσμήματα, αξεσουάρ κλπ. Ενίοτε μαζεύονται και οι παλαβές φίλες μου στο σπίτι και κάνουμε το λεγόμενο “sewing therapy”!
6. Όταν ήμουν φοιτήτρια (στην πρώτη μου σχολή) είχαμε εν μια νυκτί φτιάξει με 3 ακόμα φίλους ένα αυτοσχέδιο μουσικό γκρουπάκι και παίζαμε σε ένα μπαράκι Σαββατοκύριακα. Εγώ υποτίθεται πως τραγουδούσα, αλλά τελικά όλοι τα κάναμε όλα! Αν και ήμασταν χάλια τώρα που το σκέφτομαι, το μαγαζί ήταν πάντα γεμάτο με φίλους και ο ιδιοκτήτης πάντα τύφλα στο μεθύσι από τη χαρά του – τόσο κόσμο δεν είχε ξαναδεί μάλλον στο μαγαζί του, ο άμοιρος!
7. Δεν αντέχω το θόρυβο. Δεν μπορώ να αντέξω πολλή ώρα ανθρώπους που μιλάνε δυνατά και φωνάζουν, κόρνες, τηλέφωνα, ούτε καν την πολύ δυνατή μουσική.
8. Είμαι απίστευτα αφηρημένη σε σημείο που μου κάνει τη ζωή δύσκολη. Χάνω κάρτες, ταυτότητες, έγγραφα, χρήματα, ψάχνω μονίμως τα κλειδιά μου, τα γυαλιά μου, ξεχνάω πράγματα… Ζω ένα δράμα!
9. Δεν έχω καθόλου καλή σχέση με τα χρήματα. Μερικές φορές τόσο πολύ που νομίζω ότι τα σνομπάρω! Μπορεί κάποιος να με κλέψει πολύ εύκολα, να πέσω εύκολα θύμα κακής εμπορικής συναλλαγής, ποτέ δεν ξέρω πόσα χρήματα έχω στο πορτοφόλι μου, πόσα έπρεπε να πληρωθώ, πόσα ξόδεψα σήμερα, τίποτα..! Και το χειρότερο είναι ότι συνήθως δε με νοιάζει κιόλας!
10. Με τρομάζει η ταχύτητα, φοβάμαι όλα αυτά τα extreme sports, και γενικά οτιδήποτε έχει να κάνει με τέτοιου είδους αδρεναλίνη μακριά από μένα. Αφήνω την αδρεναλίνη να ανεβαίνει σε άλλους τομείς :) .
11. Τέλος, δεν αντέχω τους στημένους ανθρώπους, το ύφος, ειδικά όταν δεν καταλαβαίνω από πού προκύπτει, όλη αυτή τη φτιαχτή εικόνα που παρουσιάζουν κάποιοι και που νομίζουν ότι είμαστε υποχρεωμένοι όλοι να ακολουθούμε, την υποκρισία και τη βλακεία. Εκεί, αν και έχω προσπαθήσει, δεν έχω βρει τρόπο αντιμετώπισης άλλο από τη φυγή. Όλα τα παραπάνω εκτός των άλλων, μου προσβάλουν και την αισθητική.

Όποιος άλλος από τη στήλη εκ δεξιών δεν έχει παίξει και θέλει, παρακαλώ ας ακολουθήσει!

απέλπιδες προσπάθειες

2008-07-16T16:49:00.012+03:00

'Αραγε θα μπορέσεις κάποια μέρα να δεις την εικόνα για λίγο μέσα από τα δικά μου μάτια;

Λένε πως η αλήθεια είναι διαφορετική για τον καθένα.
Όμως σε είχα ρωτήσει, θυμάσαι:
"...αυτά που νιώθουν οι καρδιές λανθασμένα πως μπορεί να είναι;"

Μαζί φτιάξαμε τα χρώματα. Ανακατέψαμε το κόκκινο, το λευκό του ονείρου, γελάσαμε στο κίτρινο του ήλιου, με φώναξες γαλάζιο, μου χάρισες το σμαραγδί... Το γκρίζο δεν τ' αντέξαμε. Το βάλαμε στα πόδια. Μα είναι όλα τα γκρίζα άσπρο - μαύρο; Υπάρχουν τόσα όμορφα γκρίζα, γλυκά, θερμά, με λίγο κόκκινο μέσα και λίγο κίτρινο. Και αυτά αν κλέψεις πάλι φτιάχνεις όνειρα. Με αυτά σου ζωγράφιζα τόσο καιρό.

Θύμωσες, ψυχή.
Το φοβήθηκες το γκρίζο, αλλά αυτό κάνει τα άλλα χρώματα να λάμπουν...

Ύδρα

2008-07-15T13:05:00.006+03:00

Αντί φωτογραφικού υλικού σκέφτηκα να αναρτήσω σκιτσάκια και ακουαρελίτσες από τις ολιγοήμερες διακοπές της προηγούμενης εβδομάδας. Γρήγορες και παιδικές αποτυπώσεις, χωρίς καμιά καλλιτεχνική αξία, μεταξύ καφέ, χαλάρωσης και που και που καμιάς βουτιάς... Στιγμές από την αρχοντική Ύδρα...

όνειρο...

2008-07-02T17:23:00.005+03:00

Θα σε βρω κάπου ανάμεσα σε ουρανό και θάλασσα, στην άκρη του ορίζοντα. Στην αρχή και στο τέλος του κόσμου. Εκεί, σε μια αιώνια στιγμή....

άγγιγμα

2008-06-25T00:06:00.005+03:00

Σε ανείπωτο ταξίδι αισθήσεων με πήρατε δάχτυλα μαζί. Πορεία φωτεινή κι ανεξερεύνητη σε γυμνό σώμα επάνω. Κι αφέθηκα σε αγγίγματα κι αφές. Σε χέρια πήρα ν' ακουμπήσω την ψυχή μου. Σε μια παλάμη ένα τρυφερό φιλί.

Στις άκρες των δαχτύλων σου τα όνειρα του κόσμου - μια στιγμή.

Ο ορίζοντας... Μπροστά μου, σε πέντε δάχτυλα απόσταση.

summertime...

2008-06-19T09:47:00.009+03:00

Αυτό το καλοκαίρι έχω αποφασίσει να περιποιηθώ λίγο τον εαυτό μου με όλες τις χαρές που προσφέρει αυτός ο τόπος. Α, ναι, θα με καλομάθω... Θα αφεθώ σε παραλίες και αμμουδιές, θα ξαπλώσω γυμνή πάνω σε βότσαλα, θα κολυμπήσω με συνοδεία το φως του φεγγαριού, θα ταξιδέψω μ' ανοιχτά πανιά, θα κοιμηθώ στην αμμουδιά χαζεύοντας τ' αστέρια, θα δω το ξημέρωμα σκαρφαλωμένη σ' ένα βράχο στο Αιγαίο... Είμαι έτοιμη να ζήσω όλες αυτές τις χαρές της εφηβικής τρέλας, να γίνω ένα με τη φύση και να θαυμάσω το μεγαλείο της. Και για να είμαι ειλικρινής έχω ήδη ξεκινήσει το ταξίδι στο μεγάλο, φωτεινό, καλοκαίρι μου...

Σκέφτομαι όλες αυτές τις υπεροπολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες, τουρίστες εγκλωβισμένους γύρω από μια πισίνα να περιφέρονται επιδεικνύοντας τα ακριβά μαγιό τους και να δίνουν μάχη για μια ξαπλώστρα και απλά... γελάω. Γελάω και στεναχωριέμαι. Γιατί άραγε οι άνθρωποι δε μπορούμε να χαρούμε με τα ουσιώδη;

Χθες το βράδυ είχε ένα υπέροχο ολόγιομο φεγγάρι. Έμεινα εως αργά το βράδυ σε μια ερημική παραλία για να το δω να ξεπροβάλλει. Το θέαμα ήταν συγκινητικό. Κολύμπησα στα φωτισμένα νερά και γύρισα τις πρώτες πρωινές ώρες. Πόσοι άραγε εχουμε ξεχάσει πια αυτές τις συγκινήσεις και πόσοι ποτέ δεν τις έζησαν...

Από τα πρώτα μου καλοκαιρινά ταξιδιά η Φολέγανδρος την περασμένη εβδομάδα. Αγαπημένη μου ακρογιαλιά, ξημέρωμα στη Χώρα και κρυστάλλινα νερά...

Ιούνιος

2008-06-02T15:45:00.010+03:00

Τι όμορφες λέξεις που έχει το καλοκαίρι... τις προφέρεις και γελούν τα μάτια και ταξιδεύει το μυαλό και η σκέψη.

Θάλασσα-με δύο σίγμα, για να είναι χορταστική-, μελτέμι, αρμύρα-με μπόλικα ρο, έτσι να ακούγεται και να φτάνει στα κόκκαλα-, ακρογιάλι, αμμουδιά, βότσαλο, καρπούζι-τι αστείο που ακούγεται-, απομεσήμερο, πλακόστρωτο, βασιλικός, ξαστεριά...

Κι άλλες τόσες... και εικόνες και μυρωδιές. Το άρωμα απ' το νυχτολούλουδο και από το γιασεμί πως να το πεις με λόγια;

Ιούνης πια... Τελικά είναι δύσκολο να μείνει κανείς μελαγχολικός με τόσο καλοκαίρι....

καλημέρα, είμαι εδώ...

2008-05-21T12:38:00.009+03:00

Κάποτε έρχεται εκείνη η ώρα που οι μέρες γίνονται ίδιες. Και τα όνειρα μοιάζουν παγωμένα ή αστεία. Είναι εκείνη μάλλον η στιγμή που δεν έχεις να κάνεις κάτι άλλο παρά να χάσεις τον έλεγχο. Να κάνεις την ανατροπή. Να βασιστείς στη διαίσθηση και στο ένστικτο. Στην απόλυτη επιθυμία της ψυχής. Να βάλεις τη λογική να κοιμηθεί ήσυχα στο κρεβατάκι της, ψιθυρίζοντας στο αυτί της ότι όταν ξημερώσει θα επιστρέψεις. Και να πετάξεις μακριά από πρέπει. Να ξαναγίνεις παιδί, να συγχωρέσεις χωρίς να ξεχάσεις, να απλώσεις το χέρι. Να χτυπήσεις τη μισόκλειστη πόρτα και να πεις «…καλημέρα, εδώ είμαι.». Κι αν αύριο το πρωί λογαριαστείς με την ξάγρυπνη λογική σου και σε λυγίσει, θα έχεις για φυλαχτό εκείνη την καλημέρα και το χαμόγελο.

Είναι φορές που δε θέλεις να ξέρεις. Γιατί στην ουσία γνωρίζεις...

Άραγε είσαι ακόμα εδώ..;

«Όποτε χρειάζεται να πάρουμε μια πολύ σημαντική απόφαση, το καλύτερο είναι να εμπιστευόμαστε την παρόρμηση, το πάθος, γιατί η λογική συνήθως προσπαθεί να μας απομακρύνει από το όνειρό μας, λέγοντας ότι η στιγμή δεν είναι ακόμη κατάλληλη. Η λογική φοβάται την ήττα, ενώ η διαίσθηση απολαμβάνει τη ζωή και τις προκλήσεις της.»

Paulo Coelho

μικρή παύση...

2008-05-16T23:05:00.006+03:00

Κάθε αποχωρισμός λένε ότι είναι ένας μικρός θάνατος. Και γιατί δε λένε μεγάλος, αλήθεια; Όμορφο που είναι να περπατάς χέρι –χέρι… Ποιός τα ορίζει αυτά, άραγε; Ποιο χέρι θα αγγίξεις, ποια χείλη θα φιλήσεις, ποιό άγγιγμα θα σε κάνει να νιώσεις ρίγος..; Ποιος ξέρει…

Έρχεται κι εκείνη η στιγμή, που θα αφήσεις το χέρι, που θα γλιστρήσει και θα φύγει. Εκείνη ακριβώς η στιγμή. Εκείνη η απειροελάχιστη στιγμή που τραβάει κάποιος το χέρι, που νιώθεις πριν προλάβει να τελειώσει την κίνηση την απουσία του. Ναι, το καταλαβαίνεις στην κίνηση.

Μετά από κάθε χωρισμό νιώθω πως το σπίτι δε με χωράει. Δε θέλω να πατήσω το πόδι μου σε ένα χώρο που μου «θυμίζει» … Θυμίζει το οτιδήποτε. Το παραμικρό. Και πράγματα που ποτέ δε συνειδητοποίησες ότι υπήρχαν. Τώρα, σαν ειρωνεία, είναι όλα ορατά… Κάπως έτσι νιώθω απόψε. Σα να παίρνω τα κλειδιά και φεύγω για ολιγοήμερο ταξίδι. Αφήνω ένα σημείωμα στο τραπέζι…

...συγγνώμη για την ξαφνική φυγή, αλλά όλα μου «θυμίζουν»… Θα σας σκέφτομαι συνέχεια. Θα ειδωθούμε πολύ σύντομα…
υ.γ. να ποτίζετε τα λουλούδια στο blogoσπιτό μου όσο θα λείπω…

πορείες...

2008-05-14T01:22:00.007+03:00

"πορεία ζωής..." - προσχέδια, σημειώσεις και σκέψεις...

...με μολύβι και χαρτί

2008-05-09T16:12:00.008+03:00

Ναι, ναι, καινούριο παιχνιδάκι, λοιπόν... Από τη φίλη Vassia η πρόσκληση, και επειδή μ' αρέσουν τα έξυπνα και καλαίσθητα παιχνιδάκια, είπα να παίξω κι εγώ...

Οι κανόνες λένε τα εξής:
"Πάρε ένα στυλό, ένα μολύβι, μια πένα, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως. Γιατί όπως λέγανε και οι παλιοί scripta manent.

Γράψε λοιπόν, σκανάρισέ το και ανέβασέ το στο blog σου. Ειδοποίησε για τη συμμετοχή σου το

autograph collectors "

Για να δούμε, θυμόμαστε να γράφουμε ακόμα με μολύβια και στυλό; Ή καλύτερα με πένα; H δική μου χάλασε πρόσφατα (από την αχρηστία υποθέτω) κι έτσι αρκέστηκα σε μαύρο στυλό...

Καλώ όσους φίλους εκ δεξιών δεν έχουν παίξει να ακολουθήσουν.

μπερδέματα...

2008-05-06T15:58:00.006+03:00

Πριν αρκετά χρόνια, Νοέμβρης, στην παραλία της Θεσσαλονίκης... Δίναμε εξετάσεις στη σχολή καλών τεχνών. Ατέλειωτες ώρες με καφέ και ιστορία τέχνης μπροστά στη θάλασσα. Κάτι από αυτή την ομίχλη με τριγυρίζει. Η πιο όμορφη ομίχλη που θυμάμαι... Τώρα γιατί έχει κάνει την επίσκεψή της μια τόσο ηλιόλουστη μέρα, δεν ξέρω... Και γιατί με οδηγεί να τη συνδυάσω με το αυτό το μουσικό κομμάτι..; Άβυσσος...

Η φωτογραφία του φίλου Adam. Έπεσα πανω της τυχαία, σκαλίζοντας παλιά "συρτάρια".

αναστάσιμο

2008-04-24T23:19:00.014+03:00

Ότι μπόρεσα ν' αποχτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ίδια μου διαφάνεια, το χρωστώ σ' ένα είδος ειδικού θάρρους που μου 'δωκεν η Ποίηση: να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.
Δεν παίζω με τα λόγια. Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται μέσα στη «στιγμή» όταν καταφέρει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια. Οπόταν, πραγματικά, και η Θλίψις γίνεται Χάρις και η Χάρις Άγγελος· η Ευτυχία Μοναχή και η Μοναχή Ευτυχία

με λευκές, μακριές πτυχές πάνω από το κενό

ένα κενό γεμάτο σταγόνες πουλιών, αύρες βασιλικού και συριγμούς υπόκωφου Παραδείσου.

Οδυσσέας Ελύτης - Ο μικρός ναυτίλος (ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ - Χ)

στις μικρές μας καθημερινές αναστάσεις...

μια αγαπημένη ψυχή με έκανε απόψε να ξεσκονίσω αυτό το αριστούργημα του Ελύτη. Με άλλο μάτι κάθε φορά, πόσες πολλές αναγνώσεις. Με αέρα θαλασσινό απο Αιγαίο απ' αύριο και αεράκι αλμυρό εύχομαι Καλή Ανάσταση σε όλους.

υπόσχεση

2008-04-11T21:42:00.008+03:00

Έφυγες. Κι οι μέρες δε θα είναι πια οι ίδιες… Πιο μικρές και πιο κρύες και πιο λίγες. Που πας αγαπημένε μου; Για ποιους τόπους μακρινούς και ξένους; Έτσι νωρίς, με τις φωτογραφίες αφημένες σ’ εκείνο το έπιπλο. Θα μου τις έδινες μου είχες πει…

Ερχόσουν πάντα με μια αγκαλιά λουλούδια. Τώρα τι λουλούδια να διαλέξω να σου φέρω; Tι να σου σιγοτραγουδήσω; Και ποιος στίχος να σε χωρέσει, ψυχή μου, που ήσουν απλόχερος στην αγάπη κι ανεξάντλητος; Κι αυτή δεν τα κατάφερε να σε γλιτώσει…

Θα έρθω αύριο με τα μαλλιά λυτά. Έτσι σου άρεσαν… Και θα είναι καλοκαίρι. Όπως τότε στις Κυκλάδες. Κι ο αέρας θα μυρίζει θάλασσα, γιατί θα είσαι εσύ εκεί. Θα πούμε αντίο… Αλλά θα ξανασυναντηθούμε, αγαπημένε μου, σου το υπόσχομαι. Κάπου ανάμεσα σε γή και ουρανό, θα ξανασυναντηθούμε. Και θα αγαπιόμαστε και τότε όπως τώρα. Με αγάπη παιδική, αληθινή, πέρα από τα γήινα. Και θα τραγουδάμε μαζί με τους αγγέλους, στο υπόσχομαι…

Στον λατρεμένο μου Γιώργο, που σήμερα είπαμε το τελευταίο αντίο...

2008-04-03T00:25:00.011+03:00

Ξεθωριάσαμε…
Εικόνες θολές, ποτισμένες από την υγρασία και το χρόνο. Ποιος ξέχασε ποιον;
Μου’ πέσε εκείνο το κόκκινο του καδμίου στο βρεγμένο πεζοδρόμιο, την ώρα που άνοιγα την ομπρέλα για να καλυφθούμε από τη μπόρα. Το ξέπλυνε η βροχή. Τώρα πως να ζωγραφίσω χωρίς το κόκκινο;
Τσαλαβουτάω στα νερά. Με μια αφηρημένη εικόνα στο μυαλό – κάπου κι ένα σμαραγδί…

Ας περπατήσουμε ξανά στη βροχή χέρι χέρι… κι αύριο είναι άνοιξη.

τραγούδησέ μου "σ' αγαπώ"...

2008-03-29T11:55:00.003+02:00

Παίρνοντας μέρος σε ένα ακόμη παιχνιδάκι και ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του αγαπημένου nikiplou, αφήνω κι εγώ σ' αυτή τη σελίδα ένα τραγούδι με το οποίο θα έλεγα "σ'αγαπώ"...

οδηγίες παιχνιδιού εδώ

το τραγουδάκι κι εδώ...

γέφυρες...

2008-03-01T01:58:00.007+02:00

egon schiele

Και τότε ρωτάς τι θα έκανα για σένα. Και σου απαντώ: δες απλά αυτά που κάνω. Όλα τ’ άλλα λόγια θα’ ναι και υποσχέσεις, εύκολες οι λέξεις… Θέλεις να σου πω “τα πάντα”; Ίσως και να μπορούσα. Ίσως αν μ’ άφηνες να σε πλησιάσω, τότε θα πέταγε ο φόβος μακριά. Κοίτα, σου απλώνω το χέρι. Χωρίς ανταλλάγματα. Το αντάλλαγμα θα΄ναι τούτο το άγγιγμα, το ζεστό. Μόνο αυτό το άγγιγμα… Όλα τ’ άλλα; Λόγια κι υποθέσεις κι όμορφα παραμύθια. Γύρε στην αγκαλιά μου κι άσε να σου χαϊδέψω τα μαλλιά. Αυτό μπορώ να κάνω για σένα… με αγάπη ξέχειλη.

Τι απεραντοσύνη…

Και ναι, νομίζω πως μια αγκαλιά μπορεί να αλλάξει τον κόσμο…

τρίτη δεκαετία...

2008-02-25T00:01:00.004+02:00

ε, ναι, λοιπόν...
νομίζω πως από' δω και πέρα στο προφίλ μου γράφει 30...
πως πέρασαν...

σελίδα 123

2008-02-21T23:45:00.009+02:00

Ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα της αέρινης gennas, θα πάρω μέρος σε αυτό το ενδιαφέρον blogo-παιχνιδάκι, του οποίου οι οδηγίες βρίσκονται παρακάτω. Ανοίγω, λοιπόν το πρώτο βιβλίο που βλέπω δίπλα μου αυτή τη στιγμή. Γιάννης Ρίτσος , Τα ερωτικά. Στη σελίδα 123... 6η, 7η, 8η περίοδος (θα βάλω και την 9η για να το κάνω λίγο πιο ενδιαφέρον, δεν πειράζει, ε;)...

Δεν κατεβαίνεις. Πετάς.

Πετάς μες στο γαλάζιο.

Παρασέρνεις κι εμένα καθώς σε κράταω από τον αστράγαλο.

Υπέροχο...

Οδηγίες:
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

προσκαλώ με τη σειρά μου τους : παράξενο ελκυστή, nikiplo, vassia, roadartist και ηλεκτρολόγο να παίξουν το παιχνιδάκι...

chain feelings...

2008-02-18T02:33:00.014+02:00

egon sciele

Είχαν περάσει όλο το βράδυ μαζί. Ξαπλωμένη στο στήθος του, έχωνε το κεφάλι της κάτω από το μπράτσο του, ανασαίνοντας τις ευτυχισμένες στιγμές. Όταν σηκώθηκε από το κρεβάτι ήξερε πως ίσως να μην υπήρχε άλλη φορά που θα κοιμόταν εκεί. Και το φιλί που της έδωσε αυτό αποδείκνυε… Ξανακοιμήθηκε με τη μυρωδιά του στο μαξιλάρι της. Δεν τηλεφώνησε. Χάθηκαν. Ξανά. Άλλος ένας; Άλλη μια; Ακόμα μια φορά. Αυτή η φορά την πόνεσε όμως.

Σκέφτηκε αυτούς που εκείνη πλήγωνε εκείνη την περίοδο. Δεν το έκανε επίτηδες. Ένιωσε λες και βρισκόταν σε μια μάχη. Και ο κερδισμένος θα είναι εκείνος που θα καταφέρει να επιζήσει από τις πιο πολλές μαχαιριές; Εκείνος που θα δώσει τις περισσότερες; Ή εκείνος που θα τις αποφύγει; Την ίδια ώρα που σκούπιζε τα δάκρυά της στο κενό κρεβάτι με το άρωμά του από χτες, ήξερε ότι είχε κάνει κάποιον να υποφέρει μερικές μέρες πριν – κι αυτός την είχε πληγώσει στο παρελθόν. Και αν τον άφηνε θα το ξανάκανε. Κι έπειτα ήταν κι εκείνος ο μικρός… Του το είχε πει. Δεν ήθελε να τον πληγώσει, αλλά το έκανε.
Και να που ο πόνος προκαλεί πόνο. Κι οι πληγές καινούριες πληγές. Σαν αλυσιδωτές αντιδράσεις… Το περίεργο είναι όλη αυτή η αγάπη. Και αν όλα τα προκάλεσε αυτή, τώρα που έχει κρυφτεί μέσα σ’ αυτόν τον ψυχοφθόρο πόλεμο;

μικρή αφιέρωση σε μεγάλα αισθήματα

2008-02-12T21:00:00.001+02:00

egon schiele - devotion

Όταν ακουμπούσες το χέρι σου
στο γόνατό μου ή στον ώμο μου
ή στη μέση μου
άλλαζε στάση ο κόσμος.

Μακραίνει ο χρόνος,
μακραίνεις.
Η εικόνα σου ασάλευτη
στο μέσα τοίχο.

Ακούω.
Κάτι ραγίζει
στο ξύλο, στο τζάμι,
στον καθρέφτη.

Όταν συναντηθούμε πάλι
Θα’ μαστε οι ίδιοι;

Και βέβαια
υπάρχουν κι άλλα χρώματα
Κι άλλα τοπία.
Στη μέση του ύπνου μου
θυμάμαι.
Και ξυπνώ.

Γιάννης Ρίτσος – Τα ερωτικά

επανεκκίνηση

2008-01-30T19:09:00.001+02:00

Κι εγώ είχα πάψει πια να ελπίζω. Και οι μέρες περνούσαν βροχερές… κι οι νύχτες παγωμένες και μικρές. Μου έλειψες. Συνέχεια μου έλειπες. Έλειπε το χέρι σου απ’ τη χούφτα μου, το σώμα μου καμπούριασε, μου έλειπε ένα αυτί να ανασάνω και μια μελωδία να σιγοτραγουδήσω. Και αναρωτιόμουν. Για τα πάντα. Και νύχτωνε συνέχεια… Και ρωτούσα… Μήνες τώρα, μπορεί και χρόνια, ποιος μετράει;

Κι έτσι άρχισα να συνηθίζω…

Ξέρεις, ήθελα να στο ψιθυρίσω· σήμερα μύρισε άνοιξη. Σβήνω με στυλό τις λέξεις, χώνω βαθιά στις τσέπες τις αναμνήσεις και πάω. Χιονίζει έξω, μα αναρωτιέμαι - όταν τσαλαβουτάς στα νερά, βρέχεσαι και τραγουδάς, η άνοιξη δεν έχει ήδη φανεί;

non finito

2008-01-16T23:41:00.001+02:00

Κάποτε έρχονται στη ζωή σου κάποιοι άνθρωποι αναπάντεχα, απροσδόκητα, από το πουθενά. Κάποιους νόμισες ότι τους ήξερες από χρόνια… Κάποιοι σε δυό στιγμές έγιναν τόσο σημαντικοί… Κάποιοι σου χάρισαν δυό από τις σημαντικότερες στιγμές σου… Κάποιοι έμοιαζαν με αδελφές ψυχές. Κάποιους λαχτάρησες να τους γνωρίσεις και κάποιους άλλους να τους αγαπήσεις…
Και χάθηκαν έτσι… Όπως ήρθαν… Απροσδόκητα, αναπάντεχα, στο πουθενά… Δεν πρόλαβες. Έμεινε μια μικρή θλίψη. Και πάντα αναρωτιέσαι…Τι να έγινε; Που χάθηκαν εκείνες οι στιγμές; Τι απέγιναν..;
Νιώθω την ανάγκη να ρωτήσω έναν έναν ξεχωριστά:
“Που είσαι..;”

στιγμές...

2008-01-06T00:35:00.000+02:00

Και τότε ποια η σημασία της στιγμής;

Όλη σου η ζωή αποτελούμενη από μικρές, αδιάφορες, ελάχιστες, όμορφες και υπέρτατες στιγμές. Άσπρες, μαύρες, γκρι... Πόσες γκρι! Στιγμές που αγαπήσες, πονέσες, βιώσες, καταλάβες, ένιωσες, έχασες, ανάσανες…Έζησες. Θα ζήσεις.

Και να που η μία δίπλα στην άλλη γίνονται πορεία, γίνονται δρόμος. Εμπεριέχουν χρόνο και χώρο και έρχονται για να καθορίσουν η μία την επόμενη…

Γίνονται ανάμνηση και πόθος, συμβολισμός, κίνηση, ζωή.

Και τελικά όλη σου η ζωή μια στιγμή..;

"στιγμές" :

σκέψεις και προσχέδιά μου θα εκτίθενται σε μια μικρή ατομική έκθεση ζωγραφικής 9-19 Ιανουαρίου σε έναν εναλλακτικό χώρο.

asproart _ Αριστοφάνους 4, Ψυρρή
διάρκεια 9 Ιανουαρίου 2008 έως 19 Ιανουαρίου 2008
Πέμπτη / Παρασκευή /Σάββατο 10.00μ.μ.
Κυριακή / Δευτέρα / Τρίτη / Τετάρτη , Κλειστά
Εγκαίνια Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2008 9.30μ.μ.

παράθυρα προς την πέμπτη εποχή

2008-01-02T00:11:00.000+02:00

Ξέρεις την κόμη που έγραψε τον άνεμο; Τις ματιές που παραλληλίσανε το χρόνο; Τη σιωπή που ένιωσε τον εαυτό της;

Αλλά εσύ είσαι μια νυχτερινή επινόηση που αρέσκεται στις βροχερές εκμυστηρεύσεις, που αρέσκεται στο τρίιστο ξάνοιγμα του πόντου. Είσαι μια περίπτωση ακατόρθωτη που όταν ναυαγήσει βασιλεύει. Μια φανταχτερή καταστροφή είσαι...

Α! Θέλω να' ρθουν τα στοιχεία που ξέρουν ν΄αρπάζουν. Η μέση των συλλογισμών μου θα ευφράνει την καμπύλη τους διάθεση. Όταν ανέβουν μεγαλώνοντας τα δαχτυλίδια ο ξαφνικός ουρανός θα πάρει το χρώμα της προτελευταίας μου αμαρτίας

Ενώ η τελευταία θα γοητεύεται ακόμη από τα μοναχικά τούτα λόγια!

οδυσσέας ελύτης "προσανατολισμοί"

happy new year's eve..!

2007-12-31T00:12:00.001+02:00

η τελευταία ανάρτηση της χρονιάς... Με το καλό το 2008!

ευχή

2007-12-27T23:35:00.000+02:00

- Οι άνθρωποι του τόπου σου, είπε ο μικρός πρίγκιπας, καλλιεργούν πέντε χιλιάδες τριαντάφυλλα μέσα στον ίδιο κήπο… και δε βρίσκουν εκεί αυτό που γυρεύουνε.
- Δεν το βρίσκουν, αποκρίθηκα…
- Κι όμως εκείνο που γυρεύουν μπορούσε να βρεθεί σ’ ένα μόνο τριαντάφυλλο ή μέσα σε λίγο νερό…
- Σίγουρα, είπα.
Κι ο μικρός πρίγκιπας πρόσθεσε:
- Αλλά τα μάτια είναι τυφλά. Πρέπει να γυρεύεις με την καρδιά σου.

Ο μικρός πρίγκιπας - Antoine de Saint-Exupéry

Χαζεύοντας τη ζωγραφιά μιας μικρής μου 3χρονης μαθητριούλας, της Κωνσταντίνας, η ευχή μου για τη νέα χρονιά...

Ας χρησιμοποιήσουμε λίγο παραπάνω τα μάτια της καρδιάς μας... Θαύματα θ' ανακαλύψουμε...

Να τα πούμε;

2007-12-23T22:53:00.000+02:00

Εύχομαι σε όλους υπέροχες στιγμές, γεμάτες αγάπη, ζεστές αγκαλιές και αγαπημένους στο πλάι σας...

Καλά Χριστούγεννα!

Ο Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές

2007-12-21T21:41:00.000+02:00

Έκτακτη ανάρτηση:

πριν από λίγες ημέρες έλαβα το mail δύο πολύ καλών μου φίλων, του Πάνου Χριστοδούλου και της Άννας Μαρίας Παπαδημητρίου. Αναφέρεται στο νέο βιβλίο για μικρά παιδιά του Πάνου και αποτελεί πρότασή μου για δωράκι στα μικρά που ζουζουνίζουν γύρω μας. Σας μεταφέρω το κείμενο όπως μου στάλθηκε.
Πάνο και Αννούλα, εύχομαι κάθε επιτυχία στην προσπάθειά σας...

“O Nαβίντ δεν ήρθε για διακοπές”
Κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις KEΔΡΟΣ
Kείμενο: Πάνος Χριστοδούλου
Eικονογράφηση: Άννα-Μαρία Παπαδημητρίου

*Όλα τα έσοδα από το βιβλίο θα διατεθούν στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) για την ενίσχυση των προσφύγων στην Ελλάδα

x-mas mood

2007-12-18T15:54:00.000+02:00

Στολίσαμε, μύρισε το σπίτι μελομακάρονα... Άντε, ήρθε η ώρα του blog!

Για να φτιάξουμε λίγο τη διάθεσή μας...

άδειες κυριακές

2007-12-16T16:29:00.001+02:00

Ο μεγαλύτερος φόβος της ήταν ότι θα γεράσει μόνη… Και ήταν η πρώτη φορά που έμοιαζε ότι θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα. Ποτέ πριν δεν είχε τρομάξει τόσο πολύ. Από παιδί μισούσε τις Κυριακές. Την έπιαναν τα κλάματα και χωνόταν στην αγκαλιά του μπαμπά της που έβλεπε «αθλητική Κυριακή»… Πολύ αργότερα, όταν ξυπνούσε στην αγκαλιά του καλού της και έπιναν μαζί γαλλικό καφέ, χωμένοι στο πουπουλένιο πάπλωμα, άρχισε να αλλάζει γνώμη για τις Κυριακές. Τώρα ήταν πάλι άχαρες και πιο καταθλιπτικές από ποτέ…
Πήρε τη σκάλα. Στο πιο ψηλό ράφι της βιβλιοθήκης της είχε τοποθετήσει τα ημερολόγιά της. Όλη της η εφηβεία, τα φοιτητικά της χρόνια, οι έρωτές της… Σκονισμένα και κιτρινισμένα. Τα κατέβασε, κάθισε στο κρεβάτι και άρχισε ένα ένα να τα διαβάζει. Λέξη προς λέξη… Ήταν όλα εκεί. Ζωντανά. Ακόμα την πονούσαν… Έβαλε τα κλάματα. Είχε 6 χρόνια να γράψει. Διάβαζε και έκλαιγε… Αφού τελείωσε και την τελευταία γραμμή τα μάζεψε και τα πέταξε στο καλάθι των αχρήστων. Είχε αρχίσει να νυχτώνει… Σκούπισε τα δάκρυά της, έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης, τύλιξε ένα λευκό ολόμαλλο κασκόλ γύρω από το λαιμό της και φόρεσε το μακρύ μαύρο παλτό της. Περπάτησε όλο το βράδυ στη βροχή. Είχε έρθει η ώρα που θα έπρεπε να μάθει να περπατάει μόνη τις Κυριακές τα βράδια …

Ενθύμια απερισκεψίας

2007-12-10T00:34:00.000+02:00

Έκτακτη ανάρτηση! Αποδεχόμενη την πρόσκληση σε παιχνίδι του αγαπητού μας παράξενου ελκυστή, παραθέτω κι εγώ τα δικά μου ενθύμια απερισκεψίας… τα οποία είναι ουκ ολίγα.
Η αφηρημάδα μου είναι χαρακτηριστική κι έτσι το να ξεχνάω μονίμως και να χάνω πράγματα είναι καθημερινό φαινόμενο. (Πρόσφατο αποκορύφωμα αυτής μου της χαζομάρας υπήρξε η απώλεια μιας επιταγής 2.500 ευρώ, αμοιβή από πελάτη..! Ακόμη δεν κατάλαβα τι απέγινε!).
Επειδή, όμως ο παράξενος περιμένει να γελάσει (κάτι θα ξέρει) θα αναφερθώ σε μια άλλη απερίσκεπτη ιστορία μου…

Τέλος καλοκαιριού… Μόλις μερικούς μήνες από έναν επώδυνο χωρισμό και όντας λίγο χαμένη μπλέκω χωρίς να το καταλάβω με τον Α. – ιδιοκτήτη ενός μικρού bar και barman ταυτόχρονα. Βγαίνουμε για κανένα μήνα και βέβαια συχνάζω στο bar του. Εντωμεταξύ εγώ δεν είμαι για σχέσεις και τέτοιες ιστορίες, οπότε φλερτάρω γενικά, ενώ εκείνος έχει αρχίσει να το βλέπει πιο σοβαρά το θέμα…Είναι υπερπροστατευτικός, υπερβολικά καλός και ανεκτικός απέναντί μου. Ένα βράδυ ενώ κάθομαι στη μπάρα και πίνω το ποτό μου, και ενώ γνωρίζω πλέον και τους περισσότερους θαμώνες, ένας από τους θαμώνες του μαγαζιού που με γνωρίζει ήδη, με πλησιάζει και αρχίζουμε την κουβέντα. Είναι ένας άντρας γοητευτικότατος, αρκετά χρόνια μεγαλύτερός μου και με φλερτάρει ασύστολα. Με κερνάει όλο το βράδυ (παραγγέλνει τα ποτά στον Α., βέβαια, ο οποίος μας τα σερβίρει!), μιλάμε περί τέχνης, ως πρόσχημα, κι εγώ το απολαμβάνω, θεωρώντας ότι ο Α. δεν έχει πολυκαταλάβει τι συμβαίνει, αφού συνηθιζόταν να πιάνω την κουβέντα με διάφορους κάθε βράδυ που ήμουν εκεί. Το φλερτ συνεχίζεται ώσπου κάποια στιγμή πηγαίνω στην τουαλέτα. Βγαίνοντας, ο γοητευτικός άνδρας με περιμένει απ’ έξω, με αρπάζει από τη μέση, με κολλάει στον τοίχο και με φιλάει… Με την άκρη του ματιού μου βλέπω τον Α. που μόλις έχει ανοίξει την πόρτα του διαδρόμου να μας κοιτάει..!!! Δεν ξέρω πόσα χρώματα άλλαξα εκείνη τη στιγμή...! Ακόμα θυμάμαι την έκφρασή του… Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα τέτοια κίνηση ματ και σίγουρα δεν ήθελα να στεναχωρήσω τον Α. που μου φερόταν τόσο καλά…

υ.γ. ανοικτή πρόσκληση σε όσους επιθυμούν να πάρουν μέρος στο παιχνίδι!

ζεστή ανάσα...

2007-12-06T21:24:00.000+02:00

Ένα φιλί είναι κάτι παραπάνω από την πρώτη αισθησιακή επαφή δύο σωμάτων, είναι η ανάταση δύο ερωτευμένων ψυχών. Όμως ένα αμαρτωλό φιλί, που προσπαθεί κανείς καιρό ν’ αποκρούσει και να παλέψει και που τόσο πολύ το’ χει επιθυμήσει, είναι τόσο γλυκό, όσο ο απαγορευμένος καρπός· είναι σαν αναμμένο κάρβουνο στα χείλη· είναι σαν πύρινος δαυλός που κάνει το αίμα σου να καίει σαν λιωμένο μολύβι, σαν ζεματιστός υδράργυρος…

(Teleny - Oscar Wilde?)

rainy day

2007-12-04T15:38:00.000+02:00

Λαχτάρησα βροχερό, χειμωνιάτικο Παρίσι... Με αχνιστό καφέ και ζεστό croissant στα μικροσκοπικά café του Saint Germain des Prés, μετά την απαραίτητη βόλτα στο Orsay...

αν είμαστε έτσι καλά...

2007-12-02T22:19:00.001+02:00

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι σ’ αυτή τη ζωή που έχεις την αίσθηση πως αν δεν τους είχες συναντήσει όλη σου η ζωή θα είχε πάρει άλλη πορεία. Υπάρχουν άνθρωποι που σου άλλαξαν την κοσμοθεωρία και που σε αγαπάνε με μιαν αγάπη αγνή, σχεδόν παιδική... Κι ας έχουν τα διπλάσια χρόνια σου. Κι όμως η μοναξιά χτυπάει την πόρτα τους και τα βράδια τους μεγαλώνουν κι αυτοί μεγαλώνουν, κι εσύ μεγαλώνεις, κι η αγάπη μεγαλώνει…Και σε μια βραδιά γεμάτη μουσικές και τραγούδι πως χώρεσαν τόσο αισθήματα; Είναι, λοιπόν, τόσο απλό να αγαπάει κανείς αφιλοκερδώς; Είναι τόσο απλό να μπορεί μια παρέα να τραγουδάει αγκαλιά με μάτια κλειστά και φωνή ψιθυριστή;

αντίο...

2007-11-27T23:27:00.000+02:00

...κι εδώ κάθησαν άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα, όπως κ' εσύ κι όπως κ΄εγώ άλλωστε,

και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ΄το χώμα δίχως να ενοχλούνται απ΄τη βροχή ή το φεγγάρι...

Γ.Ρίτσος

...σε μια τέτοια ατμόσφαιρα σου είπαμε σήμερα το τελευταίο αντίο...

επιστροφή

2007-11-26T01:17:00.000+02:00

Έλειψα... Οι τελευταίες ημέρες με βρήκαν στη Φολέγανδρο να δουλεύω, σε ένα ξεχασμένο από τους τουρίστες τοπίο, σε μια απίστευτη γαλήνη, σε ένα αλλοτινό φως... Υπέροχες εικόνες, μυρωδιές, ήχοι. Όλα σε έναν άλλο, δικό τους ρυθμό. Ο χρόνος κυλλάει αλλιώς το χειμώνα στην "άγονη" γραμμή. Το πρωινό ξύπνημα, η ψαριά στην πλατεία, το μεσημεριανό στου Στράτου, οι ρακιές στο καφενείο με τους άντρες του χωριού κι έπειτα, αργός βηματισμός, κλειστά παραθυρόφυλλα... Όλα σοφά καμωμένα...

Συν ουσίες...

2007-11-15T22:10:00.001+02:00

"...Καιρός, λοιπόν να θυμηθούμε ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί οργανισμοί με ενεργές αισθήσεις. Να εκτιμήσουμε ότι μπορούμε ακόμη, εφόσον "αντισταθούμε", να ξεχωρίσουμε ανάμεσα στις διάφορες αναθυμιάσεις το άρωμα από ένα λουλούδι, την ανάσα της γης. Να γευτούμε μέχρι τα μύχια ττον ερωτικό παροξυσμό στην πληρότητά του..."

απόσπασμα από τον πρόλογο της Ντόρας Ρογκάν-Ηλιοπούλου για τον καταλόγο της έκθεσης εικαστικών Συν ουσίες.

20 Νοεμβρίου - 15 Δεκεμβρίου 2007
εγκαίνια: Τρίτη 20 Νοεμβρίου, ώρα 19.30
εικαστικός κύκλος : Χαριλάου Τρικούπη 121

υ.γ. θα βρίσκομαι κι εγώ εκεί να εκτίθεμαι...

θύμηση

2007-11-13T22:40:00.000+02:00

Κι, ω αναμνήσεις, που συγκρατείτε κάτι πιο πολύ απ' αυτό που ζήσαμε...

Τ. Λειβαδίτης

μουσικές για το elafini

2007-10-29T22:42:00.000+02:00

Προσπαθώ να ξεχωρίσω 5 στιγμές από τη ζωή μου που με σημάδεψαν, που είχαν και έχουν σημασία, που καθόρισαν την πορεία μέσα στο χρόνο μου... Δυσκολεύομαι... Σίγουρα ο έρωτας, το πάθος, ο πόθος, η απογοήτευση, η μοναξιά, είναι συναισθήματα που με έχουν κυριεύσει, που τα έχω βιώσει έντονα σε διάφορες περιόδους της ζωής μου και σε αυτά θα σταθώ για να διαλέξω τις μουσικές που θα σου χαρίσω και θα μου χαρίσω, elafini μου...

post love η αγάπη

jazz school - django reinhardt οι ερωτικές βραδιές

χάρτινο το φεγγαράκι ο αποχωρισμός, η λύπη

la llorona ο πόνος

μαμά γερνάω ο απολογισμός

σημειώσεις...

2007-10-21T23:58:00.000+03:00

Τα δάχτυλά σου περιτριγυρίζουν τα χείλη μου.

Τα δικά μου μπλεγμένα στα μαλακά, μαύρα μαλλιά σου.

Το άγγιγμά σου αέρινο, σαν αύρα που διαπερνά το κορμί και το ανατριχιάζει.

Τα χέρια... Έχουν την απίστευτη τύχη να γεύονται όλες αυτές τις ηδονές.

Και τα κορμιά την τύχη να πραγματώνουν τη δημιουργία.

2007-10-17T02:10:00.000+03:00

Στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ

Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό

και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Οδυσσέας Ελύτης

Όταν πρωτοδιάβασα "το μονόγραμμα" του Ελύτη, δε μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Πριν από μερικές μέρες ξανάπεσε στα χέρια μου και η συγκίνηση παρέμενε η ίδια. Η φωτογραφία είναι από ένα ερειπωμένο σπίτι στο χωριό της Σικίνου πριν 2 χειμώνες. Όλα ήταν αφημένα εκεί, λες και κάποιος θα ξαναγύριζε...

2007-10-13T00:11:00.000+03:00

being alive...

trauma queen

2007-10-12T19:00:00.000+03:00

Χθές το βράδυ με ξεσήκωσε ο Διονύσης να πάμε σε μια έκθεση εικαστικών : Trauma Queen , το όνομά της. Ενδιαφέρουσα εμπειρία. Σ’ ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο στη Βερανζέρου, 26 διεθνείς καλλιτέχνες ιχνογραφούν , όπως αναφέρουν στο δελτίο τύπου, εμπειρίες απελπισίας – αληθινές ή επινοημένες – που συνδέονται με ψυχικούς ή σωματικούς πόνους, προϊόντα ενδογενών ή εξωγενών ελλείψεων, διαστρεβλώσεων, περιορισμών. Μορφές κοινωνικής, σωματικής και ψυχικής αναπηρίας με μια δόση ειρωνείας και χιούμορ, ίσως και υπερβολής, σε ένα «τραυματικό» περιβάλλον εγκατάλειψης.

Στάθηκα περισσότερο στον ημιώροφο, σε μια video-εγκατάσταση κάποιου ξένου καλλιτέχνη που δυστυχώς δε συγκράτησα το όνομά του. Ο τίτλος του ήταν «γιατί μου αξίζει» και πραγματευόταν με ιδιαίτερα καυστικό και ειρωνικό τρόπο τη σημερινή αλαζονική νοοτροπία του δυτικού ανθρώπου που πιστεύει πως είναι ο εκλεκτός, ο καλύτερος, ο ξεχωριστός και που έχει κάνει στόχο ζωής να έχει την καλύτερη δυνατή εικόνα – μια και φαίνεται ότι από την εικόνα μας κρινόμαστε σήμερα-, αντικαθιστώντας τις πραγματικές ανάγκες με άλλες πλασματικές. Το βρήκα εξαιρετικό .(Κατά διαβολική σύμπτωση διαβάζω τη «βραδύτητα», του Κούντερα, έργο το οποίο έχει αναφορές σ’αυτό ακριβώς το θέμα).

Παρακολουθώντας αυτό το εγχείρημα των παιδιών που πραγματεύονται τη σωματική και ψυχική αναπηρία (που όπως με ενημέρωσαν αφορά στο 20% του πληθυσμού!!!) και πως αυτή μετατρέπεται τελικά σε κοινωνική αναπηρία, σκέφτηκα πως ίσως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε επιτέλους και για τη συναισθηματική αναπηρία, η οποία έχω την εντύπωση ότι αποτελεί μάστιγα της εποχής μας.
Είναι πραγματικά λυπηρό να συναντάς νέους ανθρώπους, μορφωμένους, με παιδεία, με προβληματισμούς και να αντιλαμβάνεσαι πως είναι συναισθηματικά ανάπηροι. Ανήμποροι να αγαπήσουν και να αγαπηθούν, ανίκανοι να πάρουν αποφάσεις, ανίκανοι να δώσουν και να πάρουν, άτολμοι, άχρωμοι και όλα αυτά βασισμένα σε μια άρνηση ξεβολέματος. Πόσοι ενδιαφέροντες άνθρωποι υπάρχουν οι οποίοι χάρη στο «βόλεμα» αρνούνται να ζήσουν την πραγματική ζωή και αρκούνται σε φαντασιακές καταστάσεις - που τελικά δεν έχουν και κάποιο κόστος – αδρανοποιώντας το συναισθηματικό τους δυναμικό; Και πόσοι θα πιστέψουν, κλεισμένοι στο σπιτάκι τους, ότι δε χρειάζονται κανέναν (η μέγιστη αλαζονεία), θα λατρέψουν τις φαντασιώσεις τους και δε θα αφήσουν κανένα να τους πλησιάσει πραγματικά γιατί κανείς δε θα φτάσει ποτέ τις προσδοκίες τους;

Έχω την εντύπωση ότι ζούμε σε μια πολύ τσιγκούνα σε αισθήματα εποχή. Δεν έχουμε μάθει να επικοινωνούμε, να αγγίζουμε ο ένας τον άλλο, να κοιτάμε στα μάτια. Κυκλοφορούμε στημένοι, δεν απλώνουμε το χέρι, δε μιλάμε, δε φλερτάρουμε. Κυκλοφορούμε με μια εικόνα, πάμε κι ερχόμαστε με αυτή παραμάσχαλα, την τοποθετούμε στον καναπέ μας και στο κρεβάτι μας το βράδυ… Και είμαστε ικανοποιημένοι… Άλλη μια μέρα πέρασε…

Σκέφτομαι, λοιπόν, προσεχώς για μια έκθεση εικαστικού , και όχι μόνο, περιεχομένου με θέμα τις συναισθηματικές μας αναπηρίες… Όσοι πιστοί προσέλθετε…

segovia

2007-10-12T15:27:00.000+03:00

η χθεσινή μέρα θύμιζε κάτι από τέλος Αυγούστου στη Σεγκόβια...

2007-10-11T16:42:00.000+03:00

Ένας ώμος ολόγυμνος
Σαν αλήθεια
Πληρώνει την ακρίβεια του
Στην άκρια τούτη της βραδιάς
Που φέγγει ολομόναχη
Κάτω απ' τη μυστικιά ημισέληνο
Της νοσταλγίας μου.

Οδυσσεάς Ελύτης

2007-10-11T00:13:00.000+03:00

μια άποψη από τα έργα της πτυχιακής μου την περασμένη εβδομάδα

με άρωμα Μπουένος Άιρες

2007-10-10T23:55:00.000+03:00

Κάνω το πρώτο βήμα. Mπαίνω στο «Εl Bandoneon». Μοιάζει περισσότερο με σκηνή θεάτρου παρά με ρεστοράν. Η ατμόσφαιρα μαγική. Πίσω από το μπαρ προβάλλει ένα ασπρόμαυρο μπακάλικο με κρεμασμένα αληθινά σκόρδα και ακριβώς δίπλα του είναι στημένο ένα σαλόνι αστικής τραπεζαρίας με πολυτελείς καναπέδες και πολυθρόνες εποχής. Οι επικεφαλής σερβιτόροι φορούν μαύρο μπορσαλίνο στο κεφάλι, μαύρα λάστιχα στα λευκά μανίκια του πουκάμισου κι έχουν άσπρα γάντια στην κωλότσεπη, στο ταβάνι κρέμονται κρύσταλλα και πολυέλαιοι και γύρω από τα τραπέζια υπάρχουν χρυσοβαμμένες ή αντικέ καρέκλες, ενώ ο Villoldo κι η Lamargue, φίρμες του τάνγκο, μας βλέπουν απ' τα πορτραίτα τους...

Κι όλα αυτά στην καρδιά του Μεταξουργείου...

August Rodin

2007-10-01T00:17:00.000+03:00

σχεδιο του Ροντέν ,"το φιλί". Οτι και να πει κανείς ...

Guggenheim

2007-09-30T23:54:00.000+03:00

Γκούγκενχαϊμ: Στα μέσα Νοεμβρίου αναμένεται να εγκαινιάσει η Εθνική Πινακοθήκη έκθεση με θέμα την αρχιτεκτονική των Μουσείων Γκούγκενχαϊμ. Πρωτότυπες μακέτες, βίντεο και άλλο εικονογραφικό υλικό και σχέδια μερικών από τους κορυφαίους αρχιτέκτονες παγκοσμίως. Οι οριστικές ημερομηνίες και άλλες λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν από την Εθνική Πινακοθήκη.

Klimt, Schiele, Kokoschka στην Αθήνα

2007-09-30T23:44:00.000+03:00

Κλιμτ, Σίλε, Κόκοσκα: Η Βιέννη του όψιμου 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού με εβδομήντα έργα των Γκούσταβ Κλιμτ, Εγκον Σίλε και Οσκαρ Κόκοσκα, από το Μουσείο Λέοπολντ της αυστριακής πρωτεύουσας, για πρώτη φορά στη χώρα μας.

Μέγαρο Μουσικής (Megaron Plus), από 23 Οκτωβρίου έως 30 Δεκεμβρίου.

me myself and I

2007-09-28T00:11:00.000+03:00